Bir ürün fikrinin teknik olarak yapılabilir olduğunu nasıl anlarız?

Fizibilite ne değildir?

Teknik fizibilite, bir mühendisin fikre bakıp “yapılır” demesi değildir. Yeterli bütçe ve zamanla pek çok şey yapılabilir. Asıl soru, hedeflenen kullanım şartlarında, kabul edilebilir maliyetle ve yönetilebilir riskle yapılabilir olup olmadığıdır.

Bu nedenle değerlendirme; fonksiyon listesi çıkarmadan önce bağlamı netleştirir. Ürün nerede çalışacak? Kim kullanacak? Hangi hata kabul edilemez? Kaç adet üretilecek? Bakım ve güncelleme nasıl yapılacak? Aynı fikir, bu cevaplara göre tamamen farklı mimarilere dönüşebilir.

En riskli varsayımı önce test edin

Fizibilitenin en değerli çıktısı uzun bir rapor değil, projenin en riskli varsayımını görünür hale getirmektir. Bazen bu bir sensörün yeterli hassasiyete ulaşıp ulaşamayacağıdır. Bazen batarya ömrü, kablosuz iletişim mesafesi, üretim toleransı veya hedef maliyettir.

İyi bir fizibilite çalışması şu sırayı izler:

1. Kullanıcı ve iş hedefini ölçülebilir hale getirir.
2. Sistemi mekanik, elektronik, yazılım ve operasyon katmanlarına ayırır.
3. Her katmandaki varsayımları ve bağımlılıkları listeler.
4. En pahalı belirsizliği en ucuz deneyle test eder.
5. Sonuca göre kapsamı, mimariyi veya hedefi günceller.

Bu yaklaşım, bütün ürünü tasarlamadan önce yanlış mimariye bağlanma riskini azaltır.

Doğru karar çıktısı

Fizibilite sonunda yalnızca “devam” veya “dur” kararı çıkmak zorunda değildir. En sık karşılaştığımız doğru kararlar şunlardır:

• Hedef özellik korunur, teknik yaklaşım değişir.
• İlk sürümün kapsamı daraltılır.
• Maliyet hedefi veya üretim adedi yeniden tanımlanır.
• Kritik teknoloji için ayrı bir proof-of-concept hazırlanır.
• Fikrin mevcut hali durdurulur ve daha güçlü probleme dönülür.

Bir fikri erken aşamada küçültmek başarısızlık değildir. Aksine, sınırlı kaynakları en güçlü kanıta yönlendiren iyi ürün mühendisliğidir.